Recitando un poema de camino a la catástrofe
¡Hola! Hace ya más de un año que estoy dando la vuelta al mundo a lomos de la moto Fefa. Si has llegado aquí por casualidad y tienes un ratico, quizá te interese saber algo más de mi historia. Conoce la ruta, la moto, entérate de cómo salí de Madrid, cómo empezó todo, lee todo el blog desde el principio o entérate de cuál es mi posición actual.
El camino está lleno de mujeres de sábado, montaraces y bravías, que intentan provocar al viajero mostrándose falsamente apetecibles tras una densa capa de pintura y de falsa simpatía. Incapaces de generar sentimientos amorosos en el hombre en tránsito, los acosan, intentan seducirlos, los observan con ojos de deseo, se relamen sinuosamente ante ellos y bambolean sus caderas con exageración para suscitar pasión y lujuria. Su conversación es forzada, vacía, sus ojos soñadores. No sé qué buscan al otro lado de la barra, sentadas en el quicio de la puerta de sus negocios, a través de las pequeñas ventanas de sus cocinas. Son hembras fuertes, duras y curtidas, capaces de cargar con el viajero y de robarlo, violarlo, devorarlo. Estas mujeres del arcén llevan estando ahí siglos y siglos, los mismos Arcipreste de Hita o el Marqués de Santillana cantaron a las serranas del camino con sorna el uno y devoción el otro.
|
Moza tan fermosa En un verde prado Non creo las rosas |
fablando sin glosa, Bien como riendo, Marqués de Santillana |
En San Salvador, El Salvador
Día 428 de viaje. 34ºC. Leyendo La Isla del Doctor Moreau , de H. G. Wells
Me encontré con dos de estas mujeres en mi rumbo hacia el norte. Una, en un mísero restaurante de Honduras. La llamaban La China, y los mismos lugareños, al señalarme el restaurante, me insinuaron que preguntara por ella entre codazos y risotadas. Era rolliza, panzuda, excesiva, parecida a un sapo-toro, de rostro colorado y ojos rasgados como una muñeca oriental de porcelana. Reía a carcajadas y contagiaba a todo el restaurante con sus bromas. Nada más verme entrar, intentó alternar conmigo en un inglés que habría provocado un infarto a Lord Byron. La otra apareció en un lavacoches de El Salvador. Hacía semanas que tenía la impresión de que le debía a Fefa un buen lavado, y en cuanto el tiempo y la carretera mejoraron ligeramente, me detuve en un precario cobertizo en el que cuatro mujeronas de aspecto recio frotaban con gran entusiasmo un enorme pickup de la policía. La situación y el local me recordaron un pequeño incidente que tuve en una ocasión con un coche en Rusia y que he contado ya aquí. En aquella ocasión acabé con el vehículo metido en el fango hasta el parabrisas y lo llevé a lavar a un lugar muy similar, regentado por dos matroshkas con vagas semejanzas a Tweedledum y Tweedledee.
La vaquera, al verme llegar, se sentó a mi lado e intentó conversar conmigo, dedicándome miradas soñadoras. No le entendí un carajo, así que me limité a asentir y a emplear un tono falsamente festivo para exhortarla a emplear más jabón.
En estos mil y pico de kilómetros recorridos desde la entrada a Nicaragua hasta este San Salvador durmiente en el que me veo paralizado de forma involuntaria, han ocurrido dos cosas realmente lindas. La primera fue en Nicaragua, cuando pusieron ante mi la primera tortilla de maíz. Creo que ya os he contado cómo van apareciendo en la ruta pequeños hitos que me ayudan a comprender la distancia recorrida: mi primer mono cruzando veloz el asfalto, mi primer camello de mirada soñadora rumiando en la cuneta, la primera vez que ves un océano o un río cuyo nombre te suena, o cuando al fin te detienes ante un monumento largamente acariciado con la imaginación. Glotón y gourmand como soy, y no había reflexionado sobre la primera vez que pruebas un plato icónico: tuve que ser consciente de ello aquí, en Centroamérica, quizá porque los sabores van cambiando muy gradualmente a medida que el suelo se desliza bajo mis ruedas, y los cambios son más sutiles que los de los rostros o los paisajes. Así pues, me emocionó ver ese circulito de color pálido en mi plato por vez primera. Desde entonces, las tortillas han ido siendo cada vez más frecuentes, y ahora mismo son casi ineludibles.
El otro momento hermoso ocurrió también en Nicaragua y de forma casi accidental. Al visitar la catedral de León recordé que había leído en alguna parte que los restos de Rubén Darío reposan ahí custodiados por un león de alabastro. Pregunté a una mercader del templo y supo apuntarme en la dirección correcta. Distinguí de inmediato la firma del poeta grabada en escorzo en un grueso pilar de la catedral y, repantigado en el suelo, vencido, el famoso león. Como quien reza, con la misma devoción y el mismo fervor, susurrando quedo y con un nudo en la garganta, recité ante la tumba el Príncipe su poema más hermoso: A Margarita Debayle. Recuerdo a la perfección el día en que lo memoricé. Tenía unos siete u ocho años, y había caído enfermo de gripe. Al lado de mi cama habían dejado una palangana por si me entraban arcadas y en el suelo, al lado de la palangana, un libro de texto del colegio abierto en ese poema. Aturdido por la fiebre, leí el poema, que hizo explotar ante mis ojos hermosas imágenes de princesas y campos de estrellas, palacios de malaquita, versos, plumas y flores. Lo leí y releí unas quinientas veces esa mañana, empapándome con las palabras, atrapado en los recovecos de esos versos tan cursis y delicados como una telaraña cubierta de perlas de rocío. Y no se me ha vuelto a olvidar jamás de ellos. Como prueba, os dejo esto:
| DailyMotion: | |
| Insértalo: |
Prometo fervientemente que intenté por todos los medios enamorarme de Honduras primero y El Salvador después. Pero quizá no era ni su momento ni el mío. Honduras me cayó muy mal desde su misma frontera, porque presentaron ante mi una minuta de casi cuarenta dólares por dejarme pasar con la moto, algo que no me había pasado en ningún país hasta ahora de los cuarenta y tres que he visitado. Me generó tal impotencia que, de haber podido saltar por encima del país, lo habría hecho gustosamente haciendo cortes de manga.
- ¿A usted también le hacen pagar cuarenta dólares? – pregunté a un camionero de aspecto insignificante que intentaba colarse por delante de mi.
- No, no- contestó aturdido.
- Es que él eh de tranpolte- me explicó la funcionaria con sorna. La vetusta oficina olía a palomitas de maíz. Un transistor trompeteaba una metálica salsa.
- Pero yo también me transporto. A mi mismo- expliqué irritado.
- No, pero él tranpolta mercansía.
- Pues si quiere compro una caja de fruta y la paso al otro lado.
- No, no, tiene que pagal.
El cruce de la frontera fue además especialmente laborioso y mareante: ahora fotocopie esto, ahora esto otro, yo sólo acepto dólares, yo sólo acepto lempiras. Era tal mi estado de ánimo que volé en dirección a El Salvador, donde se cocinaba mi perdición.
Hablando de cocinas, al cruzar a El Salvador, anoté mentalmente que los restaurantes habían pasado a llamarse pupuserías, algo que tomé como una excentricidad más del país. Nunca había probado las pupusas, y desconocía su importancia en la alimentación salvadoreña, así que el nombre me pareció infantil y divertido y algo decididamente a experimentar en mi presuroso periplo. Me paré al margen de la carretera para ver cómo una mujer las fabricaba: Tomaba dos cucharadas abundantes de masa de maíz, hacía un pequeño hueco en el centro, y lo rellenaba con una cucharada de relleno -queso, chicharrón, frijoles, pollo- para, acto seguido, sellar la entrada y palmear la bola hasta convertirla en un disco de masa de unos tres centímetros de grosor. Luego, disponía el círculo en una plancha alimentada por gas. Las pupusas salían con abundancia, acompañadas de un encurtido de vinagre con zanahoria, cebolla y chile verde, condimento universal de la comida del páis según descubrí rapidamente. Las pupusas son consideradas por la FAO una parte esencial en la dieta básica salvadoreña y el gobierno de la nación las tiene en tan alta estima que les ha dedicado un día del calendario. La venta de pupusas generó entre el 2001 y el 2003 unos ingresos para El Salvador de 22,800 millones de dólares.
Pasé por El Salvador casi en un suspiro. Me desvié caprichosamente de la carretera principal para conocer la ruta de las flores que en modo alguno hizo honor a su nombre.
La ruta es en realidad una pequeña y algo decepcionante carretera comarcal que se adentra entre plantaciones de café, salpicada de raquíticos pueblos con iglesias encantadoras, plazas del pueblo durmientes, ciudadanos en diversos estados de momificación, y alguna que otra catarata. De las radios de los colmados surgen homilías enfervorizadas declamadas por voces de timbre sonoro y rimbombante, y los pequeños restaurantes ofrecen un solo plato a precios pluscuamridículos. El cielo amenazaba tromba, así que aparqué muy temprano en la localidad de Juayua. Nada más entrar en la coqueta habitación que me habían alquilado por veinte dólares, se desató una tormenta de proporciones épicas. Se fue la luz y el tejado de chapa se convirtió en una ensordecedora sinfonía de golpeteos. Me sentí infinitesimal y enormemente vulnerable.
Al día siguiente continué rumbo al norte, y a mediodía llegaba a la frontera entre El Salvador y Guatemala. Fue allí donde me confiscaron el pasaporte por orden de la Interpol y se incautaron de todos mis bienes, Fefa incluida.
Si has disfrutado de este artículo, puedes (debes) retribuírmelo compartiéndolo en Facebook, Twitter, Menéame o Tuenti
Simplemente haz click en los enlaces y se abrirán en una ventana nueva los distintos servicios. Así de fácil. Hazlo. Ya. 













Salíadarunavuelta: La vuelta al mundo en moto de Fabián Barrio
about 9 months ago
eres un puto intelectual… desde el cariño eh!
me encantó el poema, pero más me gustó tu deboción al recitarlo.
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Bonito poema , y es verdad se te ve muy buen aspecto , de lo cual me alegro mucho , pideles la Fefa y sal de allí pitando. Suerte
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Me ha decepcionado un poco que no te violaran esas mujeronas amazonas de las que hablas al principio. jajajaja
Me esperaba el relato morboso de los hechos.
Aunque bien pensado y dejando las bromas a parte. No deja de ser una violación.
Hace un monton de años, me contaron la violación a punta de cuchillo por tres brasileñas macizas a un tio en el carnaval de Rio de Janeiro y a todos nos hacia mucha gracia la idea… menos al tio que la contó.
Por otra parte el poéma me ha parecido impresionante que lo recitaras de memoria. Eres la prueba viviente de que no beber alcohol es bueno para la memoria. Y se confirma tambien ese tópico de que mucha gente bebe para olvidar… normal !!!! si te descuidas, el alcohol puede acabar con toda tu memoria…
Salud !!!
Caminante no hay camino… se… se… (Joder !!! se me ha olvidao !!!)
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Fabián:
¡¡Eres genial!!
¡¡Eres único!!
El vídeo del poema, la forma de recitarlo… sublime.
¡¡Ufff, no tengo palabras!!
Voy volando a leer el siguiente capítulo. Promete, y mucho.
Un abrazo.
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Hola soy la amiga de de Venezuela de Edith si puedes comunicate conmigo para darte algunas recomendaciones sobre Venezuela antes de que estes aqui, mi correo es OMITIDO@hotmail.com. Mis recomendaciones te seran de mucha ayuda aqui!!! Besos y suerte en tu ruta!!!
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Falta más de un mes para Venezuela!!
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
5 dias sin saber nada.
mal rollito.
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Eso es que las “mujeres de sábado” te han denunciado por no sucumbir a tus encantos
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Guatemala (náhuatl: Quauhtlemallan, ‘lugar de muchos árboles’ )
Lugar de muchos árboles.Frontera con Mexico.” Pupusas “para comer y caminos llenos de mujeres tentación.
Esperamos impacientes que los muchos árboles no te impidan ver el bosque de fronteras que aún te quedan por “salvar” aunque ésta y la de Mexico sean las ultimas antes del pais de ” los hombres libres” que no pagan/cobran taxas de “nosequecojones” por sellar un pasaporte que vigila un policia con chapa de latón que luce la palabra “INTERPOL”. Pagan/cobran taxas diferentes a veces mucho mas caras de libertad/seguridad.
Espero que hayas calibrado bien la dramatización de tu relato en esta “parada tecnica” por imperativo legal pues la verdad a ningún motero que te aprecie le gusta la palabra CONFISCAR PASAPORTES y mucho menos que se aplique a FEFA el verbo Incautar.
Si no das pronto señales fehacientes de vida, terminaremos preguntando en la frontera de Guatemala por un motero que intentó “cruzar la raya” sin pagar una taxa de papeles de nosequecojones.
Seguramente, tambien en la escuela memorizaste, la fábula del EL LOBO Y EL PASTOR. ¿ Como sabremos ahora si de verdad viene el lobo o se trata de una dramatización de estilo?
Estés donde estés te deseo fuerza.
Vuelve pronto, aunque sea, sin fotos o sin textos, pero enviamos palabras contrarias a confiscar e incautar .
¿ Que tal libertad y continuamos?
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Pues lo bueno es que la “interpol” te permite seguir actualizando la página desde la carcel… buen intento… Suerte en Guatemala !
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Estupendo tu aspecto fisico y muy hermoso el homenaje a Ruben Dario asi como el guino a quien te dejo ese poema al lado de tu cama de nino.Se ve que eres agradecido
Tu voto:
1
0
about 9 months ago
QUE Honor ser Maestro. verte relatando hermosos versos…
has Alegrado Mi dia con emociones y mis lagrimas de sentimientos guardados…que bello …tu voz toco mi espiritu . queridisimo Fabian. Gracias!!!! vida !!!!!.Un abrazo desde Argentina.
AMA TU RITMO…
Ama tu ritmo y ritma tus acciones
bajo su ley, así como tus versos;
eres un universo de universos
y tu alma una fuente de canciones.
La celeste unidad que presupones
hará brotar en ti mundos diversos,
y al resonar tus números dispersos
pitagoriza en tus constelaciones.
Escucha la retórica divina
del pájaro del aire y la nocturna
irradiación geométrica adivina;
mata la indiferencia taciturna
y engarza perla y perla cristalina
en donde la verdad vuelca su urna.
Ruben Dario
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
espero te dejen seguir con tu ruta.
uVessssssssssssss
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Se supone que te han confiscado todo,camara, portatil, etc.
Por favor aunque sea señales de humo, lo que sea,pero sacanos de la incertidumbre de la espera….
Manuel-Costa Lucense.
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Cooooooooooooooooooooññññoooooooooooo, Fabian, me has dejado con la miel (da) en los labios, termina de contarlo ¿no? No estaras guardandote la exclusiva para ir a Telecinco, jajajajajaaj
Me tienes en ascuas.
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Se te están pegando los localismos. Ahora nos sorprendes con un final de tensión que no tiene desenlace hasta el próximo capítulo. Recuerdo que las revistas como Superpop o Teleindiscreta daban un breve avance de acontecimientos que permitían al cliente jugar con información privilegiada. No nos hagas esto, no seas culebrónico, que la tensión y la incertidumbre nos corroe y nos mata.
Buen viaje.
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Se te ve un aspecto impresionante en tu vídeo, se nota que disfrutas de tu viaje y nos lo haces disfrutar. Espero con impaciencia el desenlace pendiente.
Mucha suerte
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Fabián, ¿todo bien? Manifiéstate: blog, señales de humo, tam-tam, mensaje en botella… ¡algo!
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Canto proveito lle sacaban antes os meniños as gripes!Quedar no leito con un caldo quente e un libro, ainda que fose o de ir a escola.Lémbrome de cando tiven a hepatite e pasei moito tempo encamada,no libro de literatura saian cachos de novelas,os mais interesantes,e logo quedaba con unha gana deseperada de saber como seguía,e¿a poesía?
Oh Dios !cuán hermosa viene doña Endrina por la plaza,
que andares,que donaire, que alto cuello de garza.
Hoxe é o día da patria galega,que o señor Santiago te guie na túa montura .Bicos
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Buena mi hermano ya casi coronas, pero no olvides volver por estos lares – Colombia – Te estaremos esperando y prestos para abordarte y acompañarte por algunos momentos en tus rutas. En esta ocación fue imposible pero tenes aqui unos parceros que te apoyamos. Un abrazo.
.
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Interpol????? huyyy que habra pasado…esperemos que este todo bien.
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Fabián, déjanos saber si estas bien. Y si no lo estás, te deseamos que salgas bien librado de este impase muy pronto. Animo y para adelante!
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Perdon, por ahi es interpol o intelpor?
Un saludo.
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Interpol?
Mira C. Barrio, tarde o temprano el largo brazo de la la ley daria contigo jejej.
Ansioso por el jugoso relato sobre el evento te mando un saludo.
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
¿Interpol?, ¿pero ahi saben que es eso?, ¿cuanto te costó deshacer el equívoco o que se volviera a comprobar que no eras tu?. Por la alegría de la escritura y las fotos, todo no te lo confiscaron, ¿o ya te lo devolvieron? Esto me suena a “Expreso de medianoche”, jijijijiji. Salud y mucha suerte para el camino “helmano”.
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
No sera que esos “amables” polEcias te van a ayudar con lo de tu visado americano?? y hasta a lo mejor ellos te llevan en el Air Force One hasta LA!!!
Saludos y que todo sea una cronica mas para contar y hacer guasa!
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Está claro: ¿Qué te llevaste del machupichu? ¿O fue por las piedras de Nazca que llevas en los gayumbos?
_________
Por fin un poco de aventura. Apuesto: no era la interpol sino un poli corrupto en busca de $$.
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Bueeeno, bueno. No me creo nada de lo de la Interpol.
Di algo pronto, anda,
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
W T F !!!!!!!!!!!!!?????
Huy hermano, increíble. Ese remate de crónica nos ha dejado boquiabiertos. Estamos pendientes de la evolución de las cosas.
Saludos desde Colombia.
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Que sincero y profundo honor ser tu amigo. Solo verte ahi sentado relatando tan hermosos versos… haaaaaaa, cuanta vida en tus espaldas queridisimo Fabian. Es notorio como la vida no te ha pasado por el costado sin penas ni glorias. Se nota que se se ha quedado contigo y te ha mostrado mucho mas que al comun de los mortales!!! Me alegra mucho verte.
Como siempre… un sincero abrazo.
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Tienes un don con las palabras!
Estupendo homenaje a Ruben Darío. Se lo merece!
Saludos desde Uruguay! HOY CAMPEONES en la Copa América!!
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Olvidate de las paginas web, ganate la vida con tu voz, me llegas..
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Hola .. un articulo un tanto extraño … una mezcla con las mujeres, rubén dario, las pupusas y lo hitos de tu camino … curiosa mezcla.
Interpol? .. que habrás hecho . .jajaja .. bueno espero la continuación.
Un abrazo,
Pablo – Coruña
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Bueno. Viendo que has podido escribir esto, no estarás tan mal.
Una carcel de El Salvador o de Guatemala. No tiene que ser una buena experiencia.
No será cosa de la de la frontera. Que ha dicho que querías pasar sin pagar el “soborno de turno”.
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Hola Fabi,que tal estas? a opinar por el relato bien pues se te ve bien y disfrutando con lo que haces y vives pero si opinamos por tu final de relato pues……espero que esa gente se informe de tu azaña,recapacite y hagas las cosas como las tienen que hacer que es dejandote seguir tu camino y vivir tu sueño.Si necesitaras ayuda avisanos pues estamos aki para lo que sea.Un abrazo para los dos.Voy contigo.
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
QUEEEEEEEEEEE!!!!!!!!!!!!??????????????????
Están locos?????? Que manera Fabian de terminar con tu redacción!!!! Por favor no me dejes así con esta intriga… Como que te han despojado de todo????
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Fabian!!!! No puedes dejarnos sin entender que pasó con la Interpol y por qué te incautaron los bienes!!! Cuentanos urgente!!! Un fuerte abrazo!!.
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Si cierro los ojos puedo oler las pupusas de Ajote y queso, los tamales, las quesadas…La ruta de las Flores está sobrevalorada; si vuelves a cruzar El Salvador,mucho mejor la zona Berlín-Alegría y el lago Coatepeque. Cuidese por allá señorito Fabián
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Gracias por esta cronica ! pero nos dejaste preocupados con lo de la Interpol !? pero por otro lado me pregunto si te han confiscado todo, como publicaste estas cronica ? asi que seguramente nos vamos a enterar de aqui a poco de lo ocurrido, un abrazo
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Curiosa forma de mezclar las tortillas con un par de “pilinguis” y la poesía de Rubén Darío con la novela negra policíaca.
Preciosa crónica (vaya tópico, como siempre!), pero me quedo preocupado y a la espera de más noticias.
Un abrazo y a seguir disfrutando (si te dejan…)
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Buen vídeo,que demuestra que tienes muy buena memoria.Fabián,nos dejas preocupados con la confíscacion y la incautacion de todos tus bienes,incluso Fefa.Espero se solucione pronto todo.Suerte y mucho animo.
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Esto es peor que cuando Julian Lago decía aquello de “no me lo cuente ahora: hágalo después de la publicidad”….. jaj
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Me has dejado de piedra, Fabián. Espero que puedas solucionar el malentendido y seguir tu ruta pronto… y avisa si hubiese que llevarte un bocata con una lima dentro
Ánimo, y tennos al corriente, por favor.
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Se te ve feliz.
—————
Qué curioso. Según veía el vídeo me venían a la cabeza estas palabras: “Se te ve feliz”. Segundos más tarde descubro que koper te dice exactamente lo mismo. Algo habrá.
Me alegro (egoístamente) de que con la Interpol de por medio y todo sigas con ganas de relatar y contar. ¡Mucha suerte! Espero que todo se solucione para bien.
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Coño!! La interpoool….que has hecho?? O es que no hace falta hacer nada para que te quien la moto…..
Y la comida…es tan picante?
Y el idioma…se entiende? (mira que aunque hablemos el mismo, hay veces…)
Animo con el rapto de tus pertenencias..avisa si hay que enviar algún rescate!!
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Vaya final de crónica. Espero que estés bien. Ya nos contarás por qué están confiscadas tus cosas por la INTERPOL. ¿Que explicación te han dado? ¿Es “malo” conocer el mundo en moto? ¿Es malo saliradarunavuelta?. Mucha Suerte Fabián.
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Fascinante!! La interpol…?Me dejastes flipao que estan aburridos.
SUERTE!!
Vsssss
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Esperemos que no tengas más problemas de los habituales y cuando nos cuentes qué ha pasado estés de nuevo en ruta. Vaya final para para la crónica de hoy…
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
me he dado cuenta de algo.
se te ve… feliz.
me alegro. Y porfin te quitaste las p. gafas.
te quiero tio! pero sin maric… jejejejje
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
Uauu!!!! vaya cronica , despues de mucha dulzura Margaritera y pupusera , aparece la Interpol .Esto está dando mucho juego : aparte de dominar los tempos de las crónicas , te estas convirtiendo en uno de los “ten most wanted “.
Bueno , en realidad , me acojona bastante. Suerte
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
¿Verdad que acojona?. Lo que pasa es que empezamos a acostumbrarnos a que Fabian nos asuste con un problema gravísimo e irresoluble, que luego se resuelve de manera relativamente sencilla.
Fabián, de tanto avisar que viene el lobo, un día va a venir de verdad y no te vamos a creer.
Enga, desembucha…¿como va tu “affaire” con la INTERPOL?.
¡Good trip and good luck!.
Tu voto:
0
0
about 9 months ago
De todos es sabido mi gusto desmesurado por la exageración y el drama
Tu voto:
0
0